مستندات دوره ویندوز سرور

۱. معماری ADI Zone

اپیزود هشتم

۱. معماری ADI Zone

زون یکپارچه (Active Directory-Integrated)

اگر هنگام ساخت زون Primary روی یک دامین‌کنترلر، تیکِ Store the zone in Active Directory را بزنیم، زون ما تبدیل به یک ADI Zone می‌شود. این کار معماری و امنیت DNS را کاملاً متحول می‌کند.

چهار ویژگی جادوییِ ADI Zone

وقتی زون شما با دیتابیس AD گره می‌خورد، این ۴ قابلیت فوق‌العاده فعال می‌شوند:

۱. Multi Master

در DNS سنتی، فقط سرور پرایمری قابل نوشتن (Read/Write) بود. اما در ADI، چون دیتابیس AD ذاتا Multi-Master است، هر DC در دامین می‌تواند مستقیماً رکوردهای DNS را آپدیت کند!

۲. Zone Replicate

دیگر نیازی به مکانیزم‌های قدیمی Zone Transfer (مثل AXFR) نیست! اطلاعات DNS مثل بقیه آبجکت‌ها از طریق شبکه پرسرعت و بهینه‌ی KCC و RPC بین دامین‌کنترلرها همگام (Replicate) می‌شود.

۳. Dynamic Secure Update

در این حالت، فقط کلاینت‌هایی که عضو دامین هستند و احراز هویت شده‌اند حق دارند رکورد IP خود را در سرور ثبت کنند. این کار جلوی حملات IP Spoofing (جعل آی‌پی توسط مهاجم) را می‌گیرد.

۴. Security (دسترسی ریزدانه)

امنیت تا سطح تک‌تک رکوردها پایین می‌آید. شما می‌توانید روی یک رکورد A (مثلاً سرور مالی) راست‌کلیک کرده و از طریق تب Security (ACL)، دسترسی ویرایش آن را فقط به یک ادمینِ خاص محدود کنید.

Search تفاوت Query گرفتن با Register کردن چیست؟

Query (درخواست وضوح): وقتی کلاینت می‌خواهد نامی را به آی‌پی تبدیل کند (مثلاً کاربر می‌زند google.com)، کامپیوتر او به پورت ۵۳ سرور پیام می‌فرستد که "آی‌پی این اسم چیست؟"

Register (ثبت‌نام رکورد): وقتی کلاینت در شبکه روشن می‌شود و آی‌پی می‌گیرد، خودش به سمت سرور می‌رود و می‌گوید: "اسم من PC1 و آی‌پی من این است، مرا در دفترچه‌ات ثبت کن." (با دستور ipconfig /registerdns قابل اجراست).

تنظیمات جستجوی پسوندها (Suffix Search)

Append parent suffixes of the primary DNS suffix

این گزینه در تنظیمات TCP/IP (تب DNS) کارت شبکه قرار دارد. کاربرد آن برای زمانی است که شما از نام‌های کوتاه (Flat) برای ارتباط استفاده می‌کنید و نام کلاینت را در دامنه‌های تودرتو جستجو می‌کنید.

مثال عملی: فرض کنید سیستم شما در زیردامنه‌ی tehran.corp.local قرار دارد. شما دستور می‌دهید ping Server1.

۱. ابتدا ویندوز پسوند اصلی را می‌چسباند: می‌گردد دنبال Server1.tehran.corp.local
۲. اگر این تیک روشن باشد و جواب نگیرد: یک سطح بالا می‌رود (Parent) و این بار دنبال Server1.corp.local می‌گردد!

سفر شگفت‌انگیز یک Query

وقتی آدرس یک سایت را در مرورگر وارد می‌کنید، DNS سرور داخلی شبکه شما (اگر جواب را در کش خود نداشته باشد)، یک سفر مرحله به مرحله (Iterative Query) را در اینترنت آغاز می‌کند.

مرحله ۱: درخواست به DNS داخلی (Recursive)

کلاینت از سرور DNS لوکال می‌پرسد: "آی‌پی mail.google.com چیست؟ من فقط جواب نهایی را می‌خواهم (Recursive)." سرور داخلی جواب را ندارد، پس به عنوان نماینده وارد عمل می‌شود.

مرحله ۲: مراجعه به سرورهای ریشه (Root Hints)

سرور داخلی مستقیماً سراغ یکی از ۱۳ سرور اصلی دنیا (Root Servers که با نقطه . شناخته می‌شوند) می‌رود.
پاسخ Root: "من آی‌پی دقیق گوگل را ندارم، اما آدرس سرورهایی که دامنه‌های .com (یا همان TLD) را مدیریت می‌کنند به تو می‌دهم. برو از آن‌ها بپرس."

مرحله ۳: مراجعه به سرور دامنه سطح بالا (TLD)

سرور داخلی ما حالا سراغ سرورهای .com می‌رود.
پاسخ TLD: "من آی‌پی دقیق میل‌سرور را ندارم، اما می‌دانم شرکت گوگل خودش DNS سرور اختصاصی دارد (Authoritative NS). آدرسِ سرورِ خودِ گوگل این است، برو از خودش بپرس!"

مرحله ۴: مرجع نهایی (Authoritative DNS)

سرور داخلی بالاخره به سراغ سرور اصلی خودِ گوگل می‌رود. این سرور، مرجع اصلی (Authoritative) است و با افتخار آی‌پی دقیق mail.google.com را تحویل می‌دهد. سرور داخلی این آی‌پی را در حافظه خود Cache کرده و به کلاینت ما تقدیم می‌کند!